> Strona gwna > Artyku³y > 2012 > Koniec ery ryb cz.1 - tajemnicza wiedza majów
Artyku³y
Lista artykułów

3120 - Wyświetleń Czy Bog wybral rok 2012
2809 - Wyświetleń Co sie zmieni w 2012r?

Koniec ery ryb cz.1 - tajemnicza wiedza majów
Data 05/02/2011 13:20  Autor Pawe³ Licznerski  Klikni 12923  Jzyk Polish
Majowie pojawili siê, aby poinformowaæ nas o prawach energii kosmicznej tej galaktyki,
która wp³ywa na zachowania wszystkich obiektów i istot znajduj±cych siê w jej granicach.

Od paru miesiêcy spadaj± ptaki z nieba.
Trac± orientacjê na skutek odbierania wcze¶niej nie wystêpuj±cych w ich ¶rodowisku
czêstotliwo¶ci i promieniowania, które je zabija.
Masowo równie¿ gin± ryby w morzach naszej planety.
http://www.theepochtimes.com/n2/content/view/48895/
http://www.stuff.co.nz/environment/4569240/Dying-birds-stir-extinction-fears
http://www.abcnews4.com/Global/story.asp?S=13794888


CZAS I ENERGIA            [ WIEDZA KULTURY MAJÓW ]

Majowie pojawili siê, aby poinformowaæ nas o prawach energii kosmicznej tej galaktyki,
która wp³ywa na zachowania wszystkich obiektów i istot znajduj±cych siê w jej granicach.
Prawa te bardzo precyzyjnie reguluj± zjawiska zachodz±ce w Uk³adzie S³onecznym,
w tym równie¿ na Ziemi. Aby je zrozumieæ, musimy znaæ choæ przybli¿on± strukturê
galaktyk i zachodz±ce w nich procesy.
 
 
Galaktyka spiralna, w której znajduje siê miêdzy innymi nasz Uk³ad S³oneczny nazywana jest „Drog± Mleczn±”. Zawiera oko³o 200 miliardów gwiazd i ma ¶rednicê oko³o 100.000 lat ¶wietlnych. Na horyzoncie nieba widziana jest jako jasna smuga. Taki jej wygl±d spowodowany jest naszym punktem obserwacji. Ogl±damy j± z jej wnêtrza, jako ¿e Ziemia znajduje siê w pobli¿u p³aszczyzny dysku galaktycznego. „Droga Mleczna” ¶wieci najja¶niej w okolicy gwiazdozbioru Strzelca, w którym znajduje siê jej centrum.
 

Pas „Drogi Mlecznej” rozci±ga siê od gwiazdozbioru Kasjopei na pó³nocy do gwiazdozbioru Krzy¿a Po³udnia na po³udniu. Jego pochylony widok na horyzoncie nieba ziemskiego odzwierciedla silne nachylenie p³aszczyzny równika Ziemi do p³aszczyzny równika galaktycznego. Równie¿ p³aszczyzna ekliptyki Ziemi (p³aszczyzna orbity Ziemi) jest silnie nachylona do p³aszczyzny równika galaktycznego.
 

Wszystkie rozbudowane galaktyki posiadaj± w swoich centrach supermasywne obiekty. Bezpo¶rednie pomiary przesuniêæ dopplerowskich dla materii otaczaj±cej j±dra pobliskich galaktyk (tj. galaktyk otaczaj±cych nasz± galaktykê) dowiod³y, i¿ musi siê ona poruszaæ z bardzo du¿ymi prêdko¶ciami, co mo¿na wyt³umaczyæ jedynie wysok± koncentracj± materii w centrum galaktycznym.


 

 

Obiekt w centrum galaktycznym skupia ogromn± ilo¶æ materii w bardzo ma³ym obszarze. Takie supermasywne obiekty w centrach galaktyk s± swego rodzaju „silnikami” zasilaj±cymi i stabilizuj±cymi ca³± materiê galaktyczn±.
                                                                                       

 

 Sagittarius A* jest z³o¿onym ¼ród³em promieniowania w centrum naszej galaktyki. Miêdzynarodowy zespó³ z Instytutu Maxa Plancka (Rainer Schödel) obserwowa³ ruch gwiazdy S2 w pobli¿u Sagittariusa A* w okresie dziesiêciu lat. Te obserwacje potwierdzi³y, ¿e Sagittarius A* jest wysoce zwartym masywnym obiektem. Badanie orbity keplerowskiej gwiazdy S2 pozwoli³o oceniæ masê Sagittariusa A* na 2,4 - 2,8 miliona mas S³oñca wewn±trz objêtoci o promieniu równym lub mniejszym ni¿ 17 godzin wietlnych, tj. oko³o 120 AU (AU to jednostka redniej odleg³oci S³oñca od Ziemi równa 149,6 mln km).

Obiekt o masie milionów mas S³oñca, który wiruje z ogromn± prêdko¶ci± wytwarza równie ogromne oddzia³ywania, które podporz±dkowuj± ca³± materiê galaktyczn±. Nastêpuje sprzê¿enie zwrotne: obiekty ¶ródgalaktyczne napêdzone oddzia³ywaniem centralnego obiektu przyczyniaj± siê do powiêkszania energii tego wiruj±cego pola.

Centralny „silnik” galaktyczny wysy³a równie¿ ró¿nego rodzaju promieniowanie, które emitowane jest w ¶ci¶le okre¶lonych kierunkachPKL w ¶ci¶le okre¶lonej ilo¶ci i czasie oraz o ¶ci¶le okre¶lonej charakterystyce.

Majowie w swoim galaktycznym kalendarzu okre¶lili powtarzaj±ce siê cykle dla naszej planety, które maj± bezpo¶redni zwi±zek z t± energi±.

Ka¿dy z tych cykli liczy w przybli¿eniu 5125 lat ziemskich.
Obecny cykl, od 3113 r. p.n.e. do 2012 r. n.e., jest okre¶lany pi±tym S³oñcem.
Cykl ten dzieli siê na 13 podcykli zwanych baktunami. Ka¿dy baktun trwa nieco ponad 394 nasze lata, a w terminologii Majów dzieli siê na 400 tunów,
po 360 kinów, czyli dni ka¿dy. Tun dzieli siê na 18 odpowiedników naszych miesiêcy zwanych urialami, po 20 dni (kinów) ka¿dy.

            

                              dni ziemskie                     lata
ziemskie  365,25          
kin 1 kin 1 0,003
unial 20 kin 20 0,055
tun 18 urial 360 0,986
katun 20 tun 7200 19,713
baktun 20 katun 144000 394,251
cykl s³oñca 13 baktun 1872000 5125,257
precesja Ziemi 5 cykli 9360000 25626,283


Zatem rok Majów – tun sk³ada³ siê z 360 kinów (dni).
Widaæ wyra¼nie, ¿e nie by³ to rok solarny.
 

Powstaje pytanie – dlaczego?
 

S³oñce by³o w kulturze Majów ¿yw± istot± i dawc± ¿ycia.
Czy jest mo¿liwe, aby Majowie, którzy byli ¶wiadomi cykli aktywno¶ci s³onecznej,
nie wiedzieli ile trwa rok solarny?
Poza tym, mieli równie¿ inn± 365-dniow± jednostkê czasu Haab.
W kalendarzu Majów by³o co¶ znacznie wa¿niejszego ni¿ S³oñce.
 

HUNAB KU
 

Dawca ruchu i miary. Serce galaktyki.
Dawca ¿ycia dla S³oñca. Praprzyczyna Bytu.
 

Majowie wiedzieli, ¿e Hanub Ku przekazuje S³oñcu inteligentn± energiê, która manifestuje siêjako cykle aktywno¶ci s³onecznej (np. plamy s³oneczne, koronalne wyrzuty masy). Blisko 23 letni cykl aktywno¶ci s³onecznej nazywali oddechem S³oñca, po 11,3 lat na wdech i 11,3 na wydech. Wiedzieli równie¿, ¿e rodzaj (jako¶æ) tej energii zale¿y od po³o¿enia S³oñca wzglêdem Hunab Ku. A to z kolei determinuje jako¶æ energii, jak± S³oñce przekazuje Ziemi. Tak wiêc rodzaj energii, czy te¿ informacji zawartej w tej energii, ma bezpo¶redni wp³yw na to, co dzieje siê na Ziemi.
 




 
Przyjrzyjmy siê 13 baktunom w obecnym cyklu pi±tego S³oñca:

Cykl pierwszy. Baktun 0. Baktun Siewu Gwiazd. 3113–2718 p. n. e. / 13.0.0.0.0
Wej¶cie Ziemi w Galaktyczny Promieñ Synchronizacji. Zasianie „gwiezdnych przekazów" Galaktycznej Ligi w¶ród ludów zamieszkuj±cych planetê. Zjednoczenie Górnego i Dolnego Egiptu, 3100 p. n. e. Rozwój Sumeru, 3000 p. n. e. Rozpoczêcie budowy Stonehenge, 2800 p.n.e.
 

Cykl drugi. Baktun 1. Baktun Piramidy. 2718–2324 p.n.e. / 1.0.0.0.0 Budowa i aktywacja Wielkiej Piramidy w Gizie wyznacza moment zakotwiczenia planetarnego cia³a ¶wietlistego, Egipt 2700-2600 p. n. e. Rozkwit cywilizacji sumeryjskiej, Akkad i Ur, wykorzystywanie br±zu. Pocz±tek hinduskiej cywilizacji Harappa. Pocz±tek osiad³ego ¿ycia rolniczego, Chiny, Mezoameryka, Andy.
 

Cykl trzeci. Baktun 2. Baktun Ko³a. 2324–1930 p.n.e. / 2.0.0.0.0 Pe³ne wykorzystanie ko³a, pocz±tki technik transportowych i my¶lenia cyklicznego; spisanie kodeksów praw; rozwój metalurgii w Mezopotamii. Sargon i pierwsze imperium babiloñskie. Pocz±tki wojen z wykorzystaniem rydwanów, imperializm terytorialny. Era legendarnych cesarzy, Chiny. Powstanie cywilizacji minojskiej, Kreta.
 

Cykl czwarty. Baktun 3. Baktun ¦wiêtej Góry. 1930–1536 p.n.e. / 3.0.0.0.0
¦rodkowe i Nowe Królestwo w Egipcie; przeniesienie centrum do ¦wiêtej Góry Zachodu (Doliny Królów) przypieczêtowuje decyzjê Egipcjan o uwiecznieniu zasady dynastycznej oraz umacnia wzorzec defensywnego terytorializmu jako normy cywilizowanego ¿ycia. Fale naje¼d¼ców: Hetyci, Ariowie. Upadek cywilizacji minojskiej i hinduskiej.
 

Cykl pi±ty. Baktun 4. Baktun Domu Shang. 1536–1141 p.n.e. / 4.0.0.0.0
Za³o¿enie dynastii Shang w Chinach; powstanie teorii jin-jang; zaawansowana metalurgia br±zu, wzorzec cywilizacji chiñskiej. Pocz±tki cywilizacji wedyjskiej, Indie. Pojawienie siê cywilizacji Chavin w Andach i Olmeków w Mezoameryce. Echnaton, Egipt; Abraham i Moj¿esz, Izrael zjednoczenie Hetytów, Mezopotamia.
 

Cykl szósty. Baktun 5. Baktun Imperialnej Pieczêci. 1141–747 p.n.e. / 5.0.0.0.0
Imperia babiloñsko-asyryjskie. Broñ z ¿elaza i machiny wojenne. Wzrost znaczenia Greków mykeñskich w basenie Morza ¦ródZiemnego, upadek Troi. Dynastia Chou, Chiny, pojawienie siê I Cingu. Ekspansja kultury Olmeków w Mezoameryce. Wykorzystanie koni do dzia³añ bojowych; wprowadzenie militarnego wzorca w³adzy i sukcesji dynastycznej wyznacza normy cywilizacyjnego ¿ycia na planecie.
 

Cykl siódmy. Baktun 6. Baktun Nauk Umys³u. 747–353 p.n.e. / 6.0.0.0.0
Okres pierwszej fali galaktycznych Majów w Mezoameryce. Imperium Persów. Rozwój wyindywidualizowanego, filozoficznego sposobu my¶lenia wypiera wcze¶niejsze, kolektywne formy. Pitagoras, Sokrates, Platon, Arystoteles, Grecja. Sze¶æ szkó³ my¶li wedyjskiej, Ma-havira i Budda. Indie. Lao-tsy, Konfucjusz, Chuang-tsy w Chinach. Budowa Monte Alban, Meksyk, pocz±tki systemów kalendarzowych Majów.
 

 



Cykl ósmy. Baktun 7. Baktun Pomazañca. 353 p.n.e.–41 n.e. / 7.0.0.0.0
Cywilizacja helleñska, Aleksander Wielki. Rozwój Rzymu, pocz±tek imperium rzymskiego. Celtowie w Europie; zaawansowana technologia ¿elaza. Zjednoczenie Walcz±cych Królestw
przez Ch'in Huang Ti w Chinach, pocz±tki dynastii Han, Wielki Mur w Chinach.
Rozprzestrzenianie siê buddyzmu jako religii kosmopolitycznej z Indii do Azji ¦rodkowej. Jezus Chrystus, religie gnostyczne na ¦rodkowym Wschodzie. Rozproszenie siê Olmeków i pocz±tek Teotihuacan.
 

Cykl dziewi±ty. Baktun 8. Baktun Panów Czerwieni i Czerni. 41–435 n.e. / 8.0.0.0.0
Ukoñczenie centrum Piramid Teotihuacan, zjednoczenie kulturowe re¿imów Mezoameryki, Panowie Czerwieni i Czerni, pierwsze nauki Quetzalcoatla. Moche, Nazca i Tiahuanaco w Andach. Wyspy Wielkanocne. Powstanie królestw Afryki Zachodniej. Ekspansja i upadek imperium rzymskiego; rozwój chrze¶cijañstwa. Upadek dynastii Han; rozprzestrzenianie siê buddyzmu w Chinach, Azja Po³udniowo-Wschodnia.
 

Cykl dziesi±ty. Baktun 9. Baktun Majów. 435–830 n.e. / 9.0.0.0.0
Druga fala galaktycznych Majów, Pacal Votan z Palenque i rozkwit systemu kulturowego Majów. Mahomet i powstanie islamu. Rzymsko-chrze¶cijañska Europa Zachodnia i bizantyjsko – ortodoksyjna Europa Wschodnia. Rozwój hinduizmu, Indie. Rozprzestrzenianie siê buddyzmu do Tybetu, Korei i Japonii. Dynastia Tang, Chiny. Rozwój królestw Azji Po³udniowo-Wschodniej,
Indonezja (Bora Bora, Jawa). Panowanie Tiahuanaco, Andy. Cywilizacja polinezyjska, Oceania. Wczesny rozkwit cywilizacji nigeryjskiej.
 

Cykl jedenasty. Baktun 10. Baktun ¦wiêtych Wojen. 830–1224 n.e. / 10.0.0.0.0
Upadek cywilizacji klasycznych Majów i ¦rodkowego Meksyku, Trzcina-1-Quetzalcoatl i wzrost znaczenia Tolteków. Cywilizacja Chan Chan i Chimu. Rozwój Ife w Nigerii. Rozkwit i rozszerzeniu wp³ywów islamu, konfrontacja z cywilizacj± chrze¶cijañsk± – wyprawy krzy¿owe. Rozkwit cywilizacji Tybetu. Dynastia Sung, Chiny, prasa drukarska, proch strzelniczy. Dynastia
Khmerów, Azja Po³udniowo-Wschodnia. Wielkie Zimbabwe, Afryka Wschodnia.
 

Cykl dwunasty. Baktun 11. Baktun Ukrytego Ziarna. 1224–1618 n.e. / 11.0.0.0.0 Ekspansja islamu do Indii, Azji ¦rodkowej i Po³udniowo-Wschodniej, Afryki Zachodniej. Izolacja Tybetu. Wzrost znaczenia Turków, Mongo³ów, podbój Chin. Izolacja Japonii. Rozwój Zimbabwe w Afryce Wschodniej oraz Ife i Beninu w Afryce Zachodniej. Szczyt cywilizacji chrze¶cijañskiej w Europie Zachodniej i rozwój ortodoksyjnej Rosji w Europie Wschodniej.
Reformacja i roz³am Ko¶cio³a Chrze¶cijañskiego. Rozszerzenie i triumf cywilizacji europejskiej – podbój cywilizacji Inków i Azteków. Pocz±tek kolonizacji europejskiej, zanik ¶wiêtego obrazu ¶wiata („ukryte ziarno").
 

        
                           

Cykl trzynasty. Baktun 12. Baktun Transformacji Materii.
1618–2012 n.e. / 12.0.0.0.0
Rozwój i triumf materializmu naukowego, europejski podbój ¶wiata, rewolucja przemys³owa, demokratyczne rewolucje w Europie i Ameryce. Kolonializm w Afryce, Ameryce £aciñskiej, Azji. Uprzemys³owienie Japonii. Karol Marks i rozwój komunizmu. Rewolucje komunistyczne w Rosji i Chinach. I i II wojna ¶wiatowa. Bomba atomowa i era nuklearna. Rozwój si³ Trzeciego ¦wiata, islam, Meksyk i Indie. Globalny terroryzm i zapa¶æ cywilizacji technologicznej. Oczyszczanie Ziemi i ostatnia faza globalnej regeneracji.
Epoka informacji i krystaliczno-solarnej technologii.
Synchronizacja galaktyczna.


Nazwy baktunów zosta³y nadane przez Jose Arguellesa.
(materia³ kursyw± wg
http://www.slideshare.net/oroasor/jose-arguelles-faktor-majw)
 

Dlaczego ludzie na ca³ej planecie dzia³ali wg podobnego schematu?
 

Majowie znali odpowied¼.
 

Tzolkin – ich rodzaj kalendarza do odmierzania czasu, który sk³ada³ siê z 13 wierszy – baktunów i 20 kolumn – katunów, s³u¿y³ bardziej do odmierzania zmian galaktycznych energii, ni¿ zwyczajnego odmierzania up³ywu czasu.
 

Kalendarz Majów koñczy siê – wg naszego systemu mierzenia czasu – na dacie: 21.12.2012.
Dlaczego data ta jest taka wa¿na i jakie wydarzenie kosmiczne wskazuje?
 

21 grudnia 2012 roku o godzinie 11:11 GMT dojdzie do niezmiernie rzadkiego wydarzenia:
wej¶cia S³oñca na p³aszczyznê równika galaktycznego Drogi Mlecznej, po³±czonego ze szczytem 11,3 letniego cyklu aktywno¶ci s³onecznej oraz zsynchronizowaniem pól magnetycznych Ziemi i S³oñca.

 

 




 Nast±pi hiperaktywno¶æ S³oñca.


Miejsce to uznawane by³o przez Majów za kosmicznego pra-ojca stworzenia, Dark Rift, ciemn± przepa¶æ.


 



Majowie byli ¶wiadomi, ¿e takie zmiany i koñce okresów ju¿ siê zdarza³y w historii Ziemi.
Wiedzieli te¿, ¿e wi±za³y siê one z kataklizmami.


Bez ¿adnej naukowej wiedzy i bez technologicznie zaawansowanych przyrz±dów byli w stanie
precyzyjnie obliczaæ d³ugie cykle, jakim podlega nasza planeta.


Wiedzieli równie¿, kiedy zakoñczy siê obecny cykl
i jakie bêd± koñca tego cyklu konsekwencje.

 

Pawe³ Licznerski

Materia³ nades³any do strony www.andrzejstruski.com 

Redakcja portalu nie ponosi odpowiedzialnosciza tresci nades³anych artyku³ów do portalu