> Strona główna > Artykuły > 2012 > Koniec ery ryb cz.1 - tajemnicza wiedza majów
Artykuły
Lista artykułów

2965 - Wyświetleń Czy Bog wybral rok 2012
2663 - Wyświetleń Co sie zmieni w 2012r?
Koniec ery ryb cz.1 - tajemnicza wiedza majów
Data 05/02/2011 13:20  Autor Paweł Licznerski  Kliknięć 12010  Język Polish
Majowie pojawili się, aby poinformować nas o prawach energii kosmicznej tej galaktyki,
która wpływa na zachowania wszystkich obiektów i istot znajdujących się w jej granicach.

Od paru miesięcy spadają ptaki z nieba.
Tracą orientację na skutek odbierania wcześniej nie występujących w ich środowisku
częstotliwości i promieniowania, które je zabija.
Masowo również giną ryby w morzach naszej planety.
http://www.theepochtimes.com/n2/content/view/48895/
http://www.stuff.co.nz/environment/4569240/Dying-birds-stir-extinction-fears
http://www.abcnews4.com/Global/story.asp?S=13794888


CZAS I ENERGIA            [ WIEDZA KULTURY MAJÓW ]

Majowie pojawili się, aby poinformować nas o prawach energii kosmicznej tej galaktyki,
która wpływa na zachowania wszystkich obiektów i istot znajdujących się w jej granicach.
Prawa te bardzo precyzyjnie regulują zjawiska zachodzące w Układzie Słonecznym,
w tym również na Ziemi. Aby je zrozumieć, musimy znać choć przybliżoną strukturę
galaktyk i zachodzące w nich procesy.
 
 
Galaktyka spiralna, w której znajduje się między innymi nasz Układ Słoneczny nazywana jest „Drogą Mleczną”. Zawiera około 200 miliardów gwiazd i ma średnicę około 100.000 lat świetlnych. Na horyzoncie nieba widziana jest jako jasna smuga. Taki jej wygląd spowodowany jest naszym punktem obserwacji. Oglądamy ją z jej wnętrza, jako że Ziemia znajduje się w pobliżu płaszczyzny dysku galaktycznego. „Droga Mleczna” świeci najjaśniej w okolicy gwiazdozbioru Strzelca, w którym znajduje się jej centrum.
 

Pas „Drogi Mlecznej” rozciąga się od gwiazdozbioru Kasjopei na północy do gwiazdozbioru Krzyża Południa na południu. Jego pochylony widok na horyzoncie nieba ziemskiego odzwierciedla silne nachylenie płaszczyzny równika Ziemi do płaszczyzny równika galaktycznego. Również płaszczyzna ekliptyki Ziemi (płaszczyzna orbity Ziemi) jest silnie nachylona do płaszczyzny równika galaktycznego.
 

Wszystkie rozbudowane galaktyki posiadają w swoich centrach supermasywne obiekty. Bezpośrednie pomiary przesunięć dopplerowskich dla materii otaczającej jądra pobliskich galaktyk (tj. galaktyk otaczających naszą galaktykę) dowiodły, iż musi się ona poruszać z bardzo dużymi prędkościami, co można wytłumaczyć jedynie wysoką koncentracją materii w centrum galaktycznym.


 

 

Obiekt w centrum galaktycznym skupia ogromną ilość materii w bardzo małym obszarze. Takie supermasywne obiekty w centrach galaktyk są swego rodzaju „silnikami” zasilającymi i stabilizującymi całą materię galaktyczną.
                                                                                       

 

 Sagittarius A* jest złożonym źródłem promieniowania w centrum naszej galaktyki. Międzynarodowy zespół z Instytutu Maxa Plancka (Rainer Schödel) obserwował ruch gwiazdy S2 w pobliżu Sagittariusa A* w okresie dziesięciu lat. Te obserwacje potwierdziły, że Sagittarius A* jest wysoce zwartym masywnym obiektem. Badanie orbity keplerowskiej gwiazdy S2 pozwoliło ocenić masę Sagittariusa A* na 2,4 - 2,8 miliona mas Słońca wewnątrz objętości o promieniu równym lub mniejszym niż 17 godzin świetlnych, tj. około 120 AU (AU to jednostka średniej odległości Słońca od Ziemi równa 149,6 mln km).

Obiekt o masie milionów mas Słońca, który wiruje z ogromną prędkością wytwarza równie ogromne oddziaływania, które podporządkowują całą materię galaktyczną. Następuje sprzężenie zwrotne: obiekty śródgalaktyczne napędzone oddziaływaniem centralnego obiektu przyczyniają się do powiększania energii tego wirującego pola.

Centralny „silnik” galaktyczny wysyła również różnego rodzaju promieniowanie, które emitowane jest w ściśle określonych kierunkachPKL w ściśle określonej ilości i czasie oraz o ściśle określonej charakterystyce.

Majowie w swoim galaktycznym kalendarzu określili powtarzające się cykle dla naszej planety, które mają bezpośredni związek z tą energią.

Każdy z tych cykli liczy w przybliżeniu 5125 lat ziemskich.
Obecny cykl, od 3113 r. p.n.e. do 2012 r. n.e., jest określany piątym Słońcem.
Cykl ten dzieli się na 13 podcykli zwanych baktunami. Każdy baktun trwa nieco ponad 394 nasze lata, a w terminologii Majów dzieli się na 400 tunów,
po 360 kinów, czyli dni każdy. Tun dzieli się na 18 odpowiedników naszych miesięcy zwanych urialami, po 20 dni (kinów) każdy.

            

                              dni ziemskie                     lata
ziemskie  365,25          
kin 1 kin 1 0,003
unial 20 kin 20 0,055
tun 18 urial 360 0,986
katun 20 tun 7200 19,713
baktun 20 katun 144000 394,251
cykl słońca 13 baktun 1872000 5125,257
precesja Ziemi 5 cykli 9360000 25626,283


Zatem rok Majów – tun składał się z 360 kinów (dni).
Widać wyraźnie, że nie był to rok solarny.
 

Powstaje pytanie – dlaczego?
 

Słońce było w kulturze Majów żywą istotą i dawcą życia.
Czy jest możliwe, aby Majowie, którzy byli świadomi cykli aktywności słonecznej,
nie wiedzieli ile trwa rok solarny?
Poza tym, mieli również inną 365-dniową jednostkę czasu Haab.
W kalendarzu Majów było coś znacznie ważniejszego niż Słońce.
 

HUNAB KU
 

Dawca ruchu i miary. Serce galaktyki.
Dawca życia dla Słońca. Praprzyczyna Bytu.
 

Majowie wiedzieli, że Hanub Ku przekazuje Słońcu inteligentną energię, która manifestuje sięjako cykle aktywności słonecznej (np. plamy słoneczne, koronalne wyrzuty masy). Blisko 23 letni cykl aktywności słonecznej nazywali oddechem Słońca, po 11,3 lat na wdech i 11,3 na wydech. Wiedzieli również, że rodzaj (jakość) tej energii zależy od położenia Słońca względem Hunab Ku. A to z kolei determinuje jakość energii, jaką Słońce przekazuje Ziemi. Tak więc rodzaj energii, czy też informacji zawartej w tej energii, ma bezpośredni wpływ na to, co dzieje się na Ziemi.
 




 
Przyjrzyjmy się 13 baktunom w obecnym cyklu piątego Słońca:

Cykl pierwszy. Baktun 0. Baktun Siewu Gwiazd. 3113–2718 p. n. e. / 13.0.0.0.0
Wejście Ziemi w Galaktyczny Promień Synchronizacji. Zasianie „gwiezdnych przekazów" Galaktycznej Ligi wśród ludów zamieszkujących planetę. Zjednoczenie Górnego i Dolnego Egiptu, 3100 p. n. e. Rozwój Sumeru, 3000 p. n. e. Rozpoczęcie budowy Stonehenge, 2800 p.n.e.
 

Cykl drugi. Baktun 1. Baktun Piramidy. 2718–2324 p.n.e. / 1.0.0.0.0 Budowa i aktywacja Wielkiej Piramidy w Gizie wyznacza moment zakotwiczenia planetarnego ciała świetlistego, Egipt 2700-2600 p. n. e. Rozkwit cywilizacji sumeryjskiej, Akkad i Ur, wykorzystywanie brązu. Początek hinduskiej cywilizacji Harappa. Początek osiadłego życia rolniczego, Chiny, Mezoameryka, Andy.
 

Cykl trzeci. Baktun 2. Baktun Koła. 2324–1930 p.n.e. / 2.0.0.0.0 Pełne wykorzystanie koła, początki technik transportowych i myślenia cyklicznego; spisanie kodeksów praw; rozwój metalurgii w Mezopotamii. Sargon i pierwsze imperium babilońskie. Początki wojen z wykorzystaniem rydwanów, imperializm terytorialny. Era legendarnych cesarzy, Chiny. Powstanie cywilizacji minojskiej, Kreta.
 

Cykl czwarty. Baktun 3. Baktun Świętej Góry. 1930–1536 p.n.e. / 3.0.0.0.0
Środkowe i Nowe Królestwo w Egipcie; przeniesienie centrum do Świętej Góry Zachodu (Doliny Królów) przypieczętowuje decyzję Egipcjan o uwiecznieniu zasady dynastycznej oraz umacnia wzorzec defensywnego terytorializmu jako normy cywilizowanego życia. Fale najeźdźców: Hetyci, Ariowie. Upadek cywilizacji minojskiej i hinduskiej.
 

Cykl piąty. Baktun 4. Baktun Domu Shang. 1536–1141 p.n.e. / 4.0.0.0.0
Założenie dynastii Shang w Chinach; powstanie teorii jin-jang; zaawansowana metalurgia brązu, wzorzec cywilizacji chińskiej. Początki cywilizacji wedyjskiej, Indie. Pojawienie się cywilizacji Chavin w Andach i Olmeków w Mezoameryce. Echnaton, Egipt; Abraham i Mojżesz, Izrael zjednoczenie Hetytów, Mezopotamia.
 

Cykl szósty. Baktun 5. Baktun Imperialnej Pieczęci. 1141–747 p.n.e. / 5.0.0.0.0
Imperia babilońsko-asyryjskie. Broń z żelaza i machiny wojenne. Wzrost znaczenia Greków mykeńskich w basenie Morza ŚródZiemnego, upadek Troi. Dynastia Chou, Chiny, pojawienie się I Cingu. Ekspansja kultury Olmeków w Mezoameryce. Wykorzystanie koni do działań bojowych; wprowadzenie militarnego wzorca władzy i sukcesji dynastycznej wyznacza normy cywilizacyjnego życia na planecie.
 

Cykl siódmy. Baktun 6. Baktun Nauk Umysłu. 747–353 p.n.e. / 6.0.0.0.0
Okres pierwszej fali galaktycznych Majów w Mezoameryce. Imperium Persów. Rozwój wyindywidualizowanego, filozoficznego sposobu myślenia wypiera wcześniejsze, kolektywne formy. Pitagoras, Sokrates, Platon, Arystoteles, Grecja. Sześć szkół myśli wedyjskiej, Ma-havira i Budda. Indie. Lao-tsy, Konfucjusz, Chuang-tsy w Chinach. Budowa Monte Alban, Meksyk, początki systemów kalendarzowych Majów.
 

 



Cykl ósmy. Baktun 7. Baktun Pomazańca. 353 p.n.e.–41 n.e. / 7.0.0.0.0
Cywilizacja helleńska, Aleksander Wielki. Rozwój Rzymu, początek imperium rzymskiego. Celtowie w Europie; zaawansowana technologia żelaza. Zjednoczenie Walczących Królestw
przez Ch'in Huang Ti w Chinach, początki dynastii Han, Wielki Mur w Chinach.
Rozprzestrzenianie się buddyzmu jako religii kosmopolitycznej z Indii do Azji Środkowej. Jezus Chrystus, religie gnostyczne na Środkowym Wschodzie. Rozproszenie się Olmeków i początek Teotihuacan.
 

Cykl dziewiąty. Baktun 8. Baktun Panów Czerwieni i Czerni. 41–435 n.e. / 8.0.0.0.0
Ukończenie centrum Piramid Teotihuacan, zjednoczenie kulturowe reżimów Mezoameryki, Panowie Czerwieni i Czerni, pierwsze nauki Quetzalcoatla. Moche, Nazca i Tiahuanaco w Andach. Wyspy Wielkanocne. Powstanie królestw Afryki Zachodniej. Ekspansja i upadek imperium rzymskiego; rozwój chrześcijaństwa. Upadek dynastii Han; rozprzestrzenianie się buddyzmu w Chinach, Azja Południowo-Wschodnia.
 

Cykl dziesiąty. Baktun 9. Baktun Majów. 435–830 n.e. / 9.0.0.0.0
Druga fala galaktycznych Majów, Pacal Votan z Palenque i rozkwit systemu kulturowego Majów. Mahomet i powstanie islamu. Rzymsko-chrześcijańska Europa Zachodnia i bizantyjsko – ortodoksyjna Europa Wschodnia. Rozwój hinduizmu, Indie. Rozprzestrzenianie się buddyzmu do Tybetu, Korei i Japonii. Dynastia Tang, Chiny. Rozwój królestw Azji Południowo-Wschodniej,
Indonezja (Bora Bora, Jawa). Panowanie Tiahuanaco, Andy. Cywilizacja polinezyjska, Oceania. Wczesny rozkwit cywilizacji nigeryjskiej.
 

Cykl jedenasty. Baktun 10. Baktun Świętych Wojen. 830–1224 n.e. / 10.0.0.0.0
Upadek cywilizacji klasycznych Majów i Środkowego Meksyku, Trzcina-1-Quetzalcoatl i wzrost znaczenia Tolteków. Cywilizacja Chan Chan i Chimu. Rozwój Ife w Nigerii. Rozkwit i rozszerzeniu wpływów islamu, konfrontacja z cywilizacją chrześcijańską – wyprawy krzyżowe. Rozkwit cywilizacji Tybetu. Dynastia Sung, Chiny, prasa drukarska, proch strzelniczy. Dynastia
Khmerów, Azja Południowo-Wschodnia. Wielkie Zimbabwe, Afryka Wschodnia.
 

Cykl dwunasty. Baktun 11. Baktun Ukrytego Ziarna. 1224–1618 n.e. / 11.0.0.0.0 Ekspansja islamu do Indii, Azji Środkowej i Południowo-Wschodniej, Afryki Zachodniej. Izolacja Tybetu. Wzrost znaczenia Turków, Mongołów, podbój Chin. Izolacja Japonii. Rozwój Zimbabwe w Afryce Wschodniej oraz Ife i Beninu w Afryce Zachodniej. Szczyt cywilizacji chrześcijańskiej w Europie Zachodniej i rozwój ortodoksyjnej Rosji w Europie Wschodniej.
Reformacja i rozłam Kościoła Chrześcijańskiego. Rozszerzenie i triumf cywilizacji europejskiej – podbój cywilizacji Inków i Azteków. Początek kolonizacji europejskiej, zanik świętego obrazu świata („ukryte ziarno").
 

        
                           

Cykl trzynasty. Baktun 12. Baktun Transformacji Materii.
1618–2012 n.e. / 12.0.0.0.0
Rozwój i triumf materializmu naukowego, europejski podbój świata, rewolucja przemysłowa, demokratyczne rewolucje w Europie i Ameryce. Kolonializm w Afryce, Ameryce Łacińskiej, Azji. Uprzemysłowienie Japonii. Karol Marks i rozwój komunizmu. Rewolucje komunistyczne w Rosji i Chinach. I i II wojna światowa. Bomba atomowa i era nuklearna. Rozwój sił Trzeciego Świata, islam, Meksyk i Indie. Globalny terroryzm i zapaść cywilizacji technologicznej. Oczyszczanie Ziemi i ostatnia faza globalnej regeneracji.
Epoka informacji i krystaliczno-solarnej technologii.
Synchronizacja galaktyczna.


Nazwy baktunów zostały nadane przez Jose Arguellesa.
(materiał kursywą wg
http://www.slideshare.net/oroasor/jose-arguelles-faktor-majw)
 

Dlaczego ludzie na całej planecie działali wg podobnego schematu?
 

Majowie znali odpowiedź.
 

Tzolkin – ich rodzaj kalendarza do odmierzania czasu, który składał się z 13 wierszy – baktunów i 20 kolumn – katunów, służył bardziej do odmierzania zmian galaktycznych energii, niż zwyczajnego odmierzania upływu czasu.
 

Kalendarz Majów kończy się – wg naszego systemu mierzenia czasu – na dacie: 21.12.2012.
Dlaczego data ta jest taka ważna i jakie wydarzenie kosmiczne wskazuje?
 

21 grudnia 2012 roku o godzinie 11:11 GMT dojdzie do niezmiernie rzadkiego wydarzenia:
wejścia Słońca na płaszczyznę równika galaktycznego Drogi Mlecznej, połączonego ze szczytem 11,3 letniego cyklu aktywności słonecznej oraz zsynchronizowaniem pól magnetycznych Ziemi i Słońca.

 

 




 Nastąpi hiperaktywność Słońca.


Miejsce to uznawane było przez Majów za kosmicznego pra-ojca stworzenia, Dark Rift, ciemną przepaść.


 



Majowie byli świadomi, że takie zmiany i końce okresów już się zdarzały w historii Ziemi.
Wiedzieli też, że wiązały się one z kataklizmami.


Bez żadnej naukowej wiedzy i bez technologicznie zaawansowanych przyrządów byli w stanie
precyzyjnie obliczać długie cykle, jakim podlega nasza planeta.


Wiedzieli również, kiedy zakończy się obecny cykl
i jakie będą końca tego cyklu konsekwencje.

 

Paweł Licznerski

Materiał nadesłany do strony www.andrzejstruski.com 

Redakcja portalu nie ponosi odpowiedzialnosciza tresci nadesłanych artykułów do portalu